Nabijanie powierzchniowe gotowymi elementami ozdobnymi rozpoczyna się od umieszczenia ozdobnej wkładki na inkrustowanej powierzchni, wypukłą stroną do góry i zaznaczeniem jej konturów stalowym skrobakiem. Następnie starannie wzdłuż zarysowanych konturów, wycina się gniazdo pod wkładkę.
Głębokość tego gniazda powinna odpowiadać grubości wkładki. Jego ścianki są podcinane do wewnątrz pod tym samym kątem, co krawędzie wkładki. Dno gniazda nacina się pod różnymi kątami.
Kolejny etap to ułożenie wkładki do gniazda i zakucie jej przez silne uderzenia płaską polerowaną częścią młotka. Wkładka jest wówczas prostowana a jej krawędzie ściśle łączą się ze ściętymi ściankami gniazda. Jednocześnie zadziory wchodzą w miękki metal wkładki, zginają się i przytrzymują jak haczyki. Powierzchnia gotowej wkładki jest wygładzana za pomocą skrobaka a następnie szlifowana i polerowana.
Dekoracyjne wkładki do nabijania powierzchniowego przygotowuje się poprzez tłoczenie lub wycinane z blachy której grubość powinna być nieco większa niż głębokość przeznaczonego do tego gniazda.
Po zakuciu wkładki w inkrustowanym przedmiocie, jeśli jest to przewidziane w projekcie, można ją poddać dodatkowym zdobniczym zabiegom grawerowaniem lub rzeźbieniem reliefowym. Operacją końcową jest szlifowane i polerowane gotowego wyrobu. Należy jednak pamiętać, że w przeciwieństwie do inkrustacji wgłębnej, szlifowanie i polerowanie prowadzić należy bardzo ostrożnie. Miejsca do zagłębienia pod gniazdo, należy wypolerować z wyprzedzeniem, jeszcze przed nałożeniem konturów rysunku pomocniczego.
Gdy do inkrustacji wykorzystuje się wysoki element zdobiony mosiądzu lub miedzi, później rzeźbiony, wówczas nie ma potrzeby wycinania gniazda. W tym przypadku ozdobna wkładka nakładana jest na uprzednio karbowaną powierzchnię i następnie zakuwa się ją.
