Wyoblanie ręczne inaczej nazywane drykowaniem jest to rodzaj obróbki plastycznej blach stosowany najczęściej do kształtowania brył obrotowych. Technika ta wykorzystuje podatność materiałów do odkształceń bez przerwania ciągłości kształtowanej blachy. Korzysta się tu z zasady maszyny prostej zwanej dźwignią dwuramienną która to zwiększa możliwość człowieka w pokonywania oporu materii.
Z materiału wyjściowego takiego jak np. krążek blachy otrzymuje się cienkościenną bryłę obrotową nierzadko o bardzo skomplikowane formie.
Metodą tą można kształtować m.in. metale szlachetne, aluminium, miedź, cynk i ich stopy oraz stal a także nikiel. Jest to dość nietypowy oraz mało znany i wykorzystywany proces technologiczny a jego prapoczątki sięgają starożytnych Chin, Mezopotamii i Grecji.
W technice tej formowanie blachy wykonuje się na maszynie nazywanej wyoblarką z użyciem specjalnych narzędzi zwanych wyoblakami lub rolkami do wyoblania. Wyoblarka, swoją budową podobna jest do tokarek do drewna.
Wyoblaki składają się z rękojeści, trzonka, oraz główki roboczej - perfekcyjnie zaokrąglonej i wypolerowanej o kształcie dopasowanym do rodzaju zabiegu a także wielkości i grubości kształtowanego materiału. Ich długość waha się w przedziale od 700 do 900 mm a średnica od 15 do 40 mm. Część robocza może mieć bardzo różne kształty. Może być uniwersalny bądź przeznaczony do wykonywania ściśle określonych czynności takich jak; wywijanie obrzeża do wewnątrz i na zewnątrz, wygniatania kanałka, rozpęczania oraz do wygładzania powierzchni.
Cienką blachę można formować wyoblakami z twardego drewna a grubą za pomocą wyoblaków suportowych – rolkowych z rolkami polerowanymi o różnorodnych kształtach.
