Pierwsze dowody osadnictwa ludów słowiańskich na północy terenów przez nich zasiedlonych notowane są na VII – VIII wiek. Obszar ten znany jest jako kraina wymarłych już Obodrzyców na zachodzie i Wieletów (Luciców) na wschodzie. Ludy te stworzyły dwa wielkie związki plemienne które pod swoim przywództwem skupiały Słowian nadbałtyckich i połabskich stawiających aż do XII wieku opór wzrastającej przewadze sąsiadów (Franków, Sasów, Duńczyków i Polaków) stojących na wyższym poziomie organizacji politycznej oraz wojskowej.
Choć wspomniane tu federacje plemienne nie stanowiły trwałych, stabilnych struktur umożliwiających powstanie złożonej organizacji państwowej to były, jednakże na tyle silnymi politycznymi związkami, że przez długie stulecia w okresie od VII do XII wieku zachowały odrębność polityczną, etniczną i kulturową plemion zamieszkujących te tereny. Niestety na wskutek czynników wewnętrznych stojących w opozycji idei silniejszych powiązań organizacyjnych oraz częściowo pod wpływem silniejszych sąsiadów ludy te znalazły się w granicach księstw niemieckich i wyniku długotrwałego procesu asymilacji zapomniały o swojej przeszłości i rozpłynęły się w żywiole niemieckim tworząc z czasem tzw. nowe plemiona wschodnioniemieckie (Sasi, Brandenburczycy, Meklemburczycy, Pomorzanie). O chwale oraz wielkości Wieletów i Obodrzyców (którzy zachowali szczątkowe formy państwowej niezależności do XII wieku) świadczą tylko ruiny drewnianych grodów ukrytych w ziemi a także liczne toponimy miast, wsi, rzek czy też miejsc o nazwach słowiańskich.
Wieleci
Wieleci znani też jako Wieletowie, Wilcy, Lucice, Lutczycy to grupa Słowian połabskich zamieszkująca tereny między dolną Odrą a Łabą, znana już na przełomie VIII i IX stulecia w czasach Karola Wielkiego, kiedy to tworzyła ona pod przywództwem Dragowita sojusz czterech plemion stawiających zacięty opór ekspansji frankońskiej. W roku 789 w wyniku poniesionej klęski Wieleci musieli podporządkować się agresorom, ale w kolejnych latach po licznych starciach zbrojnych udało się im odzyskać niezawisłość. Następne lata przyniosły wojny prowadzone z zmiennym szczęściem głównie z królestwem Franków Wschodnich oraz państwem Piastów.
Związek Wielecki osiągną szczyt swej potęgi po zadaniu druzgocącej klęski armii saskiej w 1056 roku w bitwie u zbiegu rzek Haweli i Łaby. Niestety już w roku następnym 1057 na wskutek sporów wewnętrznych prowadzących do bratobójczych walk oraz późniejszego szeregu potyczek zbrojnych toczonych w kolejnych latach z wojskami saskimi, duńskimi oraz sąsiednimi plemionami utracili oni swe znaczenie.
Na przełomie XI i XII wieku część ich ziem przeszła pod władzę książąt Pomorza Zachodniego i Obodrzyców. Natomiast druga połowa XII wieku to czas całkowitego upadku i złamaniu oporu związku plemiennego po wojnach toczonych w latach 1160 – 1163 przeciwko Dani oraz księciu Saksonii i Bawarii Henrykowi Lwu. To czas, gdy ziemie plemion nadbałtyckich zostały podporządkowane Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu lub zostały zhołdowane przez królestwo duńskie. To także czas, gdy na wskutek silnego procesu chrystianizacji oraz masowego osadnictwa ludności niemieckiej plemiona słowiańskie uległy asymilacji i rozpłynęły się w nowym żywiole niemieckim.
Obodrzyce
Obodrzyce to grupa Słowian połabskich o której pierwsze wzmianki pochodzą z końca VIII wieku, zaliczano do niej Obodrzyców właściwych (Reregów), Połabian, Wagrów i Warnów, zamieszkiwali zaś na obszarze dzisiejszych niemieckich landów Maklemburgii – Pomorza Przedniego oraz Szlezwiku-Holsztynu natomiast zachodzie graniczyli z Sasami a na wschodzie i południowym wschodzie ze związkiem plemion wieleckich.
Obodrzyci byli lojalnymi sojusznikami Franków i brali wraz z nimi czynny udział w wyprawach przeciw Duńczykom, Wieletom i Sasom. W 804 roku w podzięce za zasługi w wojnie przeciw Sasom, książę Drożko obdarzony został przez cesarza Karola Wielkiego tytułem króla Obodorzyców który przyjął formalne zwierzchnictwo Franków i częściowo chrześcijaństwo.
W IX i X wieku związek osiągnął duże znaczenie polityczne, lecz był narażony na liczne konflikty wewnętrzne i zewnętrzne. Władcy obodrzyccy, próbowali umacniać władzę i wprowadzać chrześcijaństwo co spotykało się z oporem pogańskich plemion. W 1066 roku wybuchło powstanie antychrześcijańskie, które doprowadziło do chwilowego upadku związku.
W XII wieku księstwo obodrzyckie ponownie się zjednoczyło pod Henrykiem Gotszalkowicem, który ostatecznie podporządkował się cesarzowi niemieckiemu. Jednak napór niemiecki i ekspansja feudalna doprowadziły wkrótce do utraty niezależności.
Ostatecznie w połowie XII wieku ziemie Obodrzyców zostały podbite przez Sasów i Duńczyków a ich kultura słowiańska stopniowo zanikła w procesie germanizacji.
