Dość tajemniczym i nie do końca potwierdzonym organizmem państwowym Słowian jest organizacja, która miała powstać w VII wieku na terenach podbitych przez koczownicze plemiona Awarów. Obszarem swoim obejmowało ludność bytującą w środkowym dorzeczu Dunaju, obecnie teren Wielkiej Niziny Węgierskiej, oddziaływać miało także na dzisiejszą Słowację. Rozdrobnieni na liczne plemiona Słowianie ulegli zwierzchnictwu sprzymierzonego z Bizancjum Kaganatu Awarskiego1-1 które nakładało obowiązkowy trybut i wykorzystywało podporządkowanych Słowian jako piechotę w swoich jednostkach bojowych.
Narastające niezadowolenie ludności słowiańskiej podsycone klęską Awarów pod murami Konstantynopola z 629 roku wywołało w drugiej połowie VII stulecia ogólnosłowiańskie powstanie. Ogromne zasługi w jego zwycięskim przebiegu miał wnieść frankijski kupiec Samon (również Samo). Odegrał on znaczącą rolę w zorganizowaniu przewrotu poprzez wynegocjowanie pomocy frankijskiej oraz, być może, pośredniczenie między plemionami słowiańskimi1-2 celem wspólnego buntu Słowian przeciw Awarom. Po uwolnieniu się spod jarzma awarskiego, aby zabezpieczyć zdobytą wolność utworzono polityczny sojusz oparty na frankijskich wzorcach i wybrano Samona na władcę przyszłego państwa.
Państwo Samona istniało bardzo krótko i wszelki słuch o nim zaginął około 658 – 661 roku zaraz po śmierci jego władcy, który nie zabezpieczył kwestii dziedziczenia tronu. Rozpadło się ono najprawdopodobniej na kilka samodzielnych księstewek.
Przypuszcza się że przed Państwem Samona na ziemiach słowiańskich funkcjonowały zbliżone wspólnoty państwowe o charakterze demokracji wojennej, ale nie ma na to żadnych pewnych faktów historycznych.
