Polska pod przywództwem Mieszka I pojawia się na karach historii w X wieku, sto lat po Czechach i Słowakach od razu jako silny organizm państwowy zdolny do przeciwstawianiu się ekspansji Rzeszy Niemieckiej. Wyrazem wielkiej roztropności panującego wówczas księcia była decyzja o przyjęciu za pośrednictwem czeskim w 966 roku chrztu co wprowadziło Polskę do wspólnoty chrześcijańskiej i ugruntowało jego władzę. Fakt ten miał także wymiar polityczny, albowiem pozwolił na lepszą integrację społeczeństwa i uznanie przez sąsiednie państwa.
Oczywistym jednak się wydaje, iż wydarzenia te było poprzedzone długim okresem spajania plemion żyjących na tym obszarze. Początki państwowości sięgają końca IX i początku X wieku, kiedy to zaczęły się formować pierwsze organizacje polityczne. Z okresu tego zachowały się jedynie często zniekształcone nazwy plemion oraz podania. Jedynym w miarę potwierdzonym bytem państwowym było państwo Wiślan usytuowane w południowej części kraju w dorzeczu górnej Wisły (dzisiejszej Małopolsce) wymienione w pochodzącym z drugiej połowy IX stulecia dziele Geografa Bawarskiego1-5. Przez kraj Wiślan wiodły szlaki handlowe łączące Europę Środkową i Zachodnią z Rusią Kijowską, co było najpewniej źródłem siły i bogactwa tego ludu. Ślady pierwszych osady na tym terenie sięgają wstecz nawet VI wieku. Grodem, który z czasem nabierał coraz ważniejszego znaczenia był Kraków założony około VII wieku przez legendarnego Kraka. Jednakże decydującą role w powstaniu państwa Polskiego miało plemię Polan zamieszkujące obecną Wielkopolskę. Lud ten pod tą nazwą pojawia się dopiero w X wieku, ale pewnym jest, iż wcześniej znany musiał być pod innymi nazwami np. Goplanie lub Lendizi. Nie budzi, jednakże żadnych wątpliwości, iż już w X stuleciu ziemie Wiślan wchodzą w skład nowo powstałego organizmu państwowego Polan ze stolicą w Gnieźnie, grodzie z którym związana jest legenda o pochodzeniu dynastii Piastów.
Po śmierci Mieszka I jego syn Bolesław I Chrobry kontynuował dzieło ojca, umacniając granice i rozszerzając wpływy. Na okres ten przypada rozwój grodów oraz osad pełniących funkcje obronne, administracyjne i kościelne budujących fundamenty pod rozwijające się silne a także zorganizowane średniowieczne państwo odgrywające ważną rolę w regionie.
