Wiek IX to okres istnienia państwa Wielko Morawskiego funkcjonującego na terenie Moraw (obecnie obszar Słowacji i północno-zachodnich Węgier). Po raz pierwszy jego nazwa wymieniona została około 950 roku w dziele De administrando imperio („O rządzeniu państwem”) bizantyjskiego cesarza Konstantyna VII Porfirogenety. Niektórzy historycy uważają, iż było ono kontynuacją państwa Samona gdyż swym zasięgiem obejmowało wcześniejsze centrum tegoż państwa. Przypuszcza się także, iż do jego powstania po pokonaniu Kaganatu Awarów w 805 roku przez wojska Karola Wielkiego przyczyniły się słowiańskie elity.
Na jego czele państwa stał książę wywodzący się z dynastii Mojmirowiców. Reprezentanci tego rodu mieli władze nad podległymi im naczelnikami grodów, do których obowiązków należało ściągania podatków oraz wystawiania zbrojnych drużyn na żądanie władcy. Przy czym nie ingerowali w życie codzienne miejscowej ludności. Panujący w wielkomorawach mieli bliskie, ale nie zawsze przyjacielskie więzi z Bizancjum oraz państwem wschodniofrankijskim1-3. Z tych też to obszarów elity wielkomorawskie przyswajały wzorce kulturowe po przejściu władców na chrześcijaństwo wskutek aktywności misyjnej Cyryla i Metodego. Uważa się, że państwo Wielko Morawskie jest pierwszym udanym zabiegiem zespolenia tradycji słowiańskich ze schematami budowania państwa zaczerpniętymi od sąsiednich ludów. Jego koniec około 907 roku przyniosły najazdy węgierskie.
