Serbowie Łużyccy to zachodniosłowiański lud, który pojawił się na terenach między Łabą a Odrą już we wczesnym średniowieczu. W VII wieku część z nich wyruszyła na południe Europy, osiedlając się na wybrzeżu dalmatyńskim. Stało się to w odpowiedzi na prośbę Sklawian dackich i panońskich, którzy potrzebowali pomocy w walce z koczowniczymi Awarami. Serbowie Łużyccy byli wówczas znani jako lud wojowniczy i dobrze zorganizowany.
Po osiedleniu się na Łużycach utrzymywali swoją odrębność kulturową i językową mimo presji sąsiadów. W IX wieku zaczęli stawiać opór ekspansji państwa Franków. Ich niezależność została jednak poważnie zagrożona, gdy w 809 roku ponieśli klęskę w starciach z wojskami frankijskimi. Wkrótce potem na krótki okres znaleźli się pod wpływem państwa Wielkomorawskiego. Gdy Wielkie Morawy upadły, Serbowie Łużyccy dostali się pod władzę królestwa niemieckiego. Od 932 roku stali się trybutariuszami Niemiec, co oznaczało utratę faktycznej niezależności politycznej. Pomimo tego zachowali własną kulturę, język i obyczaje. W kolejnych latach ich ziemie były areną wojen między Polską, Niemcami i innymi państwami regionu.
Próby odzyskania niezależności kończyły się niepowodzeniem i ostatecznie w 1031 roku Serbowie Łużyccy zostali całkowicie podporządkowani Niemcom. Od tego czasu Łużyce znalazły się w granicach świata niemieckiego. Mimo germanizacji Serbowie Łużyccy przetrwali jako odrębna mniejszość słowiańska. Do dziś stanowią unikalny przykład ciągłości kulturowej w Europie Środkowej.
