Słowianie południowi zamieszkują obszar w północnej oraz centralnej części Półwyspu Bałkańskiego, na południe od Dunaju, Drawy i wschodnich Alp, od Morza Adriatyckiego na zachodzie do Morza Czarnego na wschodzie. Początki państwowości plemion słowiańskich na Bałkanach związana jest z ich ekspansją w VI - VII wieku. Osadnictwo słowiańskie napotkało na zajętych terenach wcześniej zamieszkującą je ludność autochtoniczną która dość szybko niemal w całości uległa zeslawizowaniu, przejmując słowiański język i kulturę. W okresie od VI do IX wieku plemiona słowiańskie rozpoczęły formowanie samodzielnych organizmów politycznych spośród których do najważniejszych zalicza się państwo bułgarskie oraz chorwackie. Na X stuleciu przypada zerwanie bezpośrednich relacji Słowian południowych z resztą Słowiańszczyzny na wskutek najazdu Węgrów oraz utworzenie w Kotlinie Panońskiej ich królestwa.
W krótce po zajęciu Bałkanów Słowianie zostali schrystianizowani – przodkowie dzisiejszych Słoweńców i Chorwatów pod wpływem niemieckim przyjęli łaciński katolicyzm a przodkowie Bułgarów, Macedończyków i Serbów – prawosławie pod wpływem Bizancjum. Zainicjowana przez świętych Cyryla i Metodego próba powołania odrębnego obrządku słowiańskiego została zniweczona przez broniące swych wpływów kościoły Niemiec i Bizancjum.
Mimo tego, że pierwsze państwa Słowian południowych powstały już w IX wieku, to jednak pod wpływem naporu ze strony potęg ościennych o ugruntowanej pozycji takich jak Bizancjum, Niemicy oraz Węgry niezaistniały warunki umożliwiające ich rozwój i przetrwanie. Nawet najsilniejsze w tym rejonie państwo bułgarskie nie obroniło się przed ekspansją militarną i polityczną Bizancjum. Umocnieniu państwowości ludów południowosłowiańskich nie sprzyjały także bratobójcze walki między tworzącymi się ośrodkami władzy takimi jak Serbia, Bośnia oraz Chorwacja a także niestabilność wewnętrzna przejawiająca się nieustającymi buntami i secesjami.
