Serbowie to plemię słowiańskie które swe pierwotne siedziby miało w południowej i zachodniej części obecnej Polski oraz na obszarze północnej części dzisiejszych Czech Zachętą do migracji na południe miało być dla nich wezwanie pomocy od Samona (twórcy pierwszego mitycznego organizmu państwowego Słowian) w walce z dominacją koczowniczych ludów awarskich. Wczesne dzieje Serbii sięgają okresu od VII do IX wieku, kiedy to plemiona Serbskie opanowały na Bałkanach część Cesarstwa bizantyjskiego wyludnionego w VI wieku na wskutek panującej w tym rejonie pandemii (mór Justyniana). Główny obszar osadnictwa nazywany był przez nich Zagorjem (Zagorą) i obejmowało na południu teren do pasma gór Szar Płaniny i Skopijskiej Czarnej Góry, na wschodzie do puszcz nad Morawą, na zachodzie do Gór Dynarskich a na północy do Sawy i Dunaju. Drugim pomniejszym rejonem imigracji była Primorja obejmującą strefę nadbrzeżną Górnej Dalmacji nad wybrzeżem Adriatyku.
Na przełomie VIII i IX wieku na terenach zamieszkałych przez Serbów zaczęły powstawać liczne organizmy państwowe. Jednym z nich było Księstwo Dukli powstałe pomiędzy Jeziorem Szkoderskim a Górami Dynarskimi (obecnie obszar Czarnogóry). Następnym było Trawunia (Trebinia) położone w Dalmacji na północ i wschód od bizantyjskiego Dubrownika. Kolejne to Zahumlan umiejscowione nad wybrzeżem adriatyckim i na zachód do Trawunii zamieszkałe przez plemiona przybyłe znad Wisły, które utworzyły związki plemienne z zamieszkałymi tam wcześniej Sklawanami. Obszar ten utrzymał niezależność od Serbii zagorskiej i od XV stulecia zaczęto go nazywać Hercegowiną.
Najsilniejsze księstwo serbskie powstało w połowie VIII wieku na Zagroju pod panowaniem dynastii Wyszesławiciów, uznających zwierzchnictwo chanów bułgarskich. W drugiej połowie IX stulecia Serbowie przyjęli chrzest w liturgii słowiańskiej rozpowszechnianej przez uczniów Cyryla i Metodego.
W połowie X wieku Zagroje rozpadło się na kilka państw z których najsilniejszą pozycję osiągnęły Raszka oraz Bośnia. Państwa te wciąż były zależne od Bułgarii aż do jej upadku w 1018 roku, kiedy to zwierzchnictwo nad tymi ziemiami przejęło Cesarstwo bizantyjskie.
W drugiej połowie XI stulecia po wchłonięciu ziem Raszki, Bośni i Zahumlan dominującą pozycje w rejonie objęło Królestwo Zety zamieszkałe przez serbskie plemię Duklan zajmujące tereny pomiędzy Górami Dynarskimi a Jeziorem Szkoderskim (obecnie teren Czarnogóry). Kres istnieniu Zety w 1168 roku przyniósł podbój dokonany przez cesarza bizantyjskiego Manuela Komnena który wcielił jej ziemie do swego imperium.
Na przełomie XII i XIII wieku Raszka pod przywództwem rodu Nemaniców w sojuszu z Węgrami odzyskała swą pozycje w rejonie i po uniezależnieniu się od Bizancjum oraz zjednoczenie ziem serbskich utworzyła królestwo Serbskie. Szczyt potęgi średniowieczna Serbia osiągnęła za Stefana Duszana, który podbił Albanię, część Tracji, Tesalię ora Epir i w 1346 roku koronował się na cara Serbów i Romejów (Greków), jednak po jego śmierci imperium uległo rozpadowi. Ostateczny upadek królestwa spowodowała wielka klęska na Kosowym Polu w 1389 roku w trakcie najazdu Turków której efektem było wchłonięcie ziem serbskich przez imperium osmańskie.
