Znaleziska archeologiczne na obszarze współczesnej Bułgarii dokumentują obecność plemion słowiańskich od VI wieku n.e. Ludy te osady swe sytuowały w pobliżu rzek, jezior bądź terenów bagiennych. W ostatnim ćwierćwieczu VII stuleci poprzez współczesną Ukrainę z terenów nad Wołgą pod dowództwem chana Asparucha przybyli turkotatarscy Prootobułgarzy. Zawarli oni sojusz żyjącymi na tych ziemiach Słowianami i rozpoczęli walki z Bizancjum zakończona pokojem w 681 roku, uważanym za datę założycielską państwa bułgarsko-słowiańskiego. Wydarzenie te dało początek symbiozie i powolnego łączenia się dwóch odrębnych narodów, z których jeden dał język a drugi nazwę.
Okres schyłkowy VIII stulecia to czas, w którym archeologia udokumentowała rozwój pierwszego państwa Bułgarskiego zarządzanego przez cara Kruma rówieśnika Karola Wielkiego. Jego terytorium było zaiste imponujące, gdyż obejmowało swym zasięgiem obszar od Morza Czarnego po Adriatyk i od Pocisa na Nizinie Węgierskiej po wybrzeże Morza Egejskiego.
Od IX wieku na wskutek przewagi gospodarczej, liczebnej oraz kulturalnej ludności słowiańskiej nad protobułgarami daje się zauważyć początku stosunkowo szybkiego procesu slawizacji. Po przyjęciu słowiańskiej formy chrześcijaństwa oraz słowiańskiego języka literackiego w połowie X wieku można mówić już o powstawania słowiańskich Bułgarów. Kres Pierwszego Państwa Bułgarskiego po osłabieniu struktur wewnętrznych przyniósł w 1018 roku jego podbój przez Bizancjum. Na wskutek zakończonego sukcesem powstania w 1185 roku, powstało Drugie Państwo Bułgarskie które przetrwało do 1396 roku, kiedy to zostało podbite przez Imperium Osmańskie.
