W mitologii Swaróg występuje także pod imieniem Swarożyc mogącym być interpretowane nie tylko jako syn Swaroga, z uwagi na przyrostki słowiańskie – tij oraz polskim – ic (np. pan – panic później panicz – „syn pana”) ale także jako zdrobnienie oznaczające „małego, miłego Swaroga”. Analiza porównawcza przekazów o Swarogu oraz Swarożycu sugeruje powiazanie ojciec – syn. Zatem można stwierdzić, że Swarożyc to Dadźbóg, uosabiający ponowne narodziny Słońca, które po zimowym przesileniu nieśpiesznie zaczynało pokonywać ciemności. Przypisuje mu się kompetencje bóstwa atmosferycznego a także opiekuna ognia domowego i ofiarnego.
W podaniach imię Swarożyc jest przytaczane częściej niż Swaroga. Przykładem takiego przekazu są informacje zawarte w staroruskim Słowie pewnego Chrystolubca, dziele w swej naturze kaznodziejskim3-15, gdzie autor łaja współczesnych mu mieszkańców słowami „do ognia modlą się, zowiąc go Swarożycem”.
