Dadźbóg – Dażbog to tajemnicze bóstwo, będące bogiem dobrobytu, które mogło być innym epitetem syna słonecznego Swaroga. Imię to można wysnuć od rdzeni daž – dadž, czyli trybu rozkazującego słowiańskiego czasownika dati – „dać” oraz drugiego rdzenia bog – „bóstwo” lub „bogactwo” czyli można je odczytać jako boga dającego bogactwo. Kolejnym wytłumaczeniem nazwy tego bóstwa jest wywiedzenie go od irańskiego dag oznaczającego „spalać się” co pozwala na skojarzenie z Swarogiem. Zaliczano go do strefy ofiarniczej i domowej, był on personifikacją słońca. Opowieść o Swarogu i Dadźbogu wyróżnia się pewną niezwykłą i rzadką cechą wywodzącą pochodzenie słońca od ognia. Podobny motyw spotykany jest m.in. w mitologii ludów bałtyjskich w micie opowiadającym o kowalu Telawelu, który na polecenie gromowładnego Perkunasa wykuwa i zawieszana na nieboskłonie słońce.
Założenie, że Dadźbóg mógł być bóstwem solarnym jest wysoce prawdopodobne ze względu na ogromne dobroczynne znaczenie słońca w życiu ludzi. Zwłaszcza w kulturach rolniczych, gdzie oddawanie czci słońcu oraz powiązane z nim czułe skojarzenia są powszechnie znane.
W Powieści dorocznej Dadźbóg jest wymieniany wśród innych bóstw czczonych wówczas na Rusi. Potwierdza to wysoką pozycje tego boga w panteonie bóstw a brak tam wzmianki imion Swaroga i Swarożyca świadczy, iż Dadźbóg mógł je zastąpić lub zajął ich miejsce.
