Żywia, nazywana również Siwą, to kolejne bóstwo wymienione przez Jana Długosza. Według jego przekazu miała być boginią życia, co sugerowałoby jej związek z siłami witalnymi, płodnością i odradzaniem się natury.
Podobnie jak w przypadku wielu innych bożkow, wcześniejsze świadectwa są bardzo skąpe. Najstarszą wzmiankę badacze łączą z Kroniką Słowian Helmolda, która wspomina imię Siwa - Ziva wśród czczonych przez Słowian połabskich bóstw, nie precyzując jednak ani atrybutów, ani funkcji. Wzmiankowany tekst brzmi następująco;
„Odradzał się w owych dniach po całej Słowiańszczyźnie wieloraki kult bałwanów i praktyki zabobonne. Albowiem oprócz świętych gajów i niebożąt, w które obfitowały pola i miasta, najpierwszymi i najważniejszymi byli Prowe, bóg ziemi starogardzkiej, Siwa, bogini Połabian czyli Raciborzan, i Radogost, bóg ziemi Obodrytów”.
Na to właśnie źródło wskazywał Aleksander Gieysztor, sugerując, że Długosz mógł oprzeć się na wcześniejszej tradycji kronikarskiej.
W literaturze naukowej podkreśla się, że do czasów późnośredniowiecznych mogły przetrwać jedynie zniekształcone echa dawnych demonologicznych wyobrażeń. Żywia bywa interpretowana jako personifikacja „życia” od rdzenia živ-, co mogło sprzyjać jej utożsamieniu z boginią płodności czy urodzaju.
Obecnie w badaniach dominuje ostrożność: choć imię Siwa/Ziwia pojawia się w źródle XII-wiecznym, brak jednoznacznych danych pozwalających na rekonstrukcję jej kultu czy ikonografii. W konsekwencji Żywia pozostaje postacią o niepewnym statusie — być może dawną boginią a być może jedynie kronikarską interpretacją imienia, którego pierwotne znaczenie uległo zatarciu.
