Pogoda to jedno z bóstw wymienionych w tzw. „olimpie” Jana Długosza, który w swoich kronikach przypisywał mu opiekę nad zjawiskami atmosferycznymi. Według tej interpretacji Pogoda miała sprawować pieczę nad dobrą aurą, co wpisywałoby ją w krąg bóstw odpowiedzialnych za porządek natury i urodzaj.
Informacje o tym imieniu nie pojawiają się jednak wprost w starszych, rodzimych źródłach polskich. Aleksander Gieysztor przypuszczał, że Długosz mógł zaczerpnąć nazwę z Kroniki Słowian autorstwa mnicha Helmolda3-29, gdzie pojawiają się imiona słowiańskich bóstw, choć bez dokładnych opisów ich funkcji i wyobrażeń. Zdaniem Gieysztora do XV wieku mogły przetrwać nie tyle imiona bogów, ile echa dawnych demonów czy personifikacji zjawisk przyrody.
Następcy Długosza rozwijali tę koncepcję, dodając postaci takie jak Pogwizd czy Pochwist, odpowiedzialne za wiatry a także zestawiając Pogodę z figurą „Niepogody”. W literaturze porównawczej wskazuje się, że personifikowanie pogody i wiatru było powszechne w wierzeniach ludowych Europy Środkowo-Wschodniej.
Współcześnie autentyczność Pogody jako pełnoprawnego bóstwa słowiańskiego budzi poważne wątpliwości. Większość badaczy skłania się ku tezie, że była to późna interpretacja kronikarska, wynikająca z prób systematyzacji i „zrekonstruowania” pogańskiego panteonu na wzór antyczny.
