Boskie bliźnięta są dość powszechnie znane w kręgu wierzeń indoeuropejskich. Taka męska para występująca bardzo często wraz z postacią kobiecą spotykana jest w systemach wierzeń m.in. w śród Hindusów, którzy znali braci Aświnów i boginię Surję a także u Greków z ich Polluksem i Kastorem połączonych z Ledą czy też bałtyjskimi braćmi Ašvieniai łączonymi z boginią słońca Saulą. Zestaw takich trzech bóstw miał być odpowiedzialny za siły witalne przyrody.
Pierwszymi polskimi pisanymi śladami wskazującymi na ewentualność istnienia pary o epitetach Lei i Polel znalazła się w Chronica Polonorum3-18 Macieja z Miechowa3-19 w cytacie poniżej.
„Czczą oni Ledę matkę Kastora i Polluksa, i bliźnięta z jednego zrodzone jaja, Kastora i Polluksa, co się słyszy do dzisiaj z śpiewających najdawniejsze pieśni Łada, Łada, Ileli i Leli Poleli z klaskaniem i biciem w ręce. Ładą przezywając jak poważam się twierdzić wedle świadectwa słowa żywego Ledę nie Marsa, Kastora Leli, Poleli Polluksa"
.Karol Podkański3-20 zakładał możliwość istnienia w słowiańszczyźnie wierzeń związanych z bliźniętami. Wskazywał na występowanie imion Lel i Lal oraz przyśpiewki rosyjskiej Lelij, Lelij, Lelij zelenyj i Łado moje, gdzie Lelij jest podobne do gwarowego lelek, oznaczającego kogoś młodego, pełnego sił a voditъ leli to orszak kobiet na część młodych mężatek, czyli byłby to ślad jakiejś obrzędowości. Natomiast Aleksander Brückner traktował wywody kronikarzy jako ich wymysł a zdaniem jego frazę „Łada Łada Leli, Leli, Poleli” należało rozumieć jako zwykłe pijackie zaśpiewki.
Jednakże w opinii innych badaczy są pewne skąpe poszlaki wskazujące na możliwość istnienia bóstw bliźniaczych. Otóż w Pamiętniku Sandomierskim z 1829 roku zachowała się informacja o ufundowaniu klasztoru na Łyścu w miejscu ustawienia trzech bałwanów Łada, Boda i Leli. Tam też natrafiono na resztki jakiegoś kultu pogańskiego w postaci śladu wałów kamiennych i posągów zniszczonych w XVII wieku. Jest też zapis pochodzący z 1468 roku o zakazie organizacji na Zielone Święta3-21 w tym rejonie festynów ludowych. O ile w przypadku epitetu Łady to może być przyśpiewką a Boda mylnym zapisem „boga” to Leli budzi pewne zastanowienie.
Kolejną poszlaką wskazująca na możliwość istnienia słowiańskich boskich bliźniaków jest odkrycie z 1969 roku na wyspie Fischerinsel w Meklemburgii, rejonie znanym ze znalezisk miejsc słowiańskich kultów pogańskich. Był to mający 178 cm wysokości słowiański posąg kultowy przedstawiający dwóch mężczyzn zrośniętych głowami i tułowiami, był tam także drugi posąg kobiecy o wysokości 157 cm. Znaleziska datowane zostały na przełom XI i XII wieku. Folklor słowiański również przechował nikłe odbicia kultu bliźniaczych bóstw w opowieściach kojarząc je ze Słońcem i Księżycem oraz ich siostrą Dennicą serbską (od dnia) lub Zorzą.
