Najstarsze zapisy epitetu Łada pochodzą z piśmiennictwa kościelnego z pierwszej połowy XV wieku i ostrzegają one przed kultem bożków łado, ileli, jasza, tyja (w zapisie krakowskim lado, yleli, yassa, tya). Kolejny kaznodziejski tekst z około 1450 roku wspomina o czczeniu przez Polaków bożków; alado, gardzina, yesse. Maciej Stryjkowski3-22 w swych zapisach przekazuje informacje o istnieniu przyśpiewki Litewskiej; didis łado, didis musu Dewie, tłumaczonej „wielki nasz boże Łado”. Nazwa Łada wspomina jest także przez Jana Długosza w kronikach, gdzie przyrównuje Ładę do Marsa.
Istnienie tego bóstwa zostało zanegowane przez Aleksandra Brücknera twierdzącego, iż pochodzi ono nie z mitologii a z refrenów pieśni świątecznych o tak archaicznych korzeniach, że ich znaczenie było już w tamtych czasach zatarte. I tak łado było wołaczem pochodzącym od słowa łada ze staro-cerkiewno-słowiańskiego oznaczającego „oblubieniec” a gradzina – „bohater”, „mocarz”.
Część badaczy mimo dużych wątpliwości co do materiału źródłowego wspominającego Ładę uznając historyczność tego teonimu podejmowała się próby jego interpretacji obdarzając ją atrybutami bogini wojny albo małżeństwa.
Obecnie w śród naukowców z uwagi na to, że nie znaleziono innych dowodów na istnienie Łady w mitach obszaru słowiańszczyzny, skłania się ku tezie, że nie była ona samodzielnym bóstwem, lecz elementem dawnej pieśni obrzędowej.
