Chors (także Chrъ, Chъros,
Niektórzy badacze etymologii imienia Chors dopatrują się w irańskim xvar – „aureola” lub perskim xor, xores, xoršid, xuršét – „promień słońca” czy też indyjskim hára, háres – „ogień”. W wspomnianej wcześniej Powieści dorocznej imię Chors i Dadźbóg wymieniane są obok siebie bez spójnika „i”. Część naukowców uważa, iż wskazuje to na powiązanie z Swarożycem synem Swaroga co sugeruje związek z kultem solarnym.
Ponieważ w mitologii słowiańskiej brak jest bóstwa odpowiedzialnego za nocne niebo a jak wiemy promieniuje nie tylko słońce, ale także i księżych, więc Chors mógł właśnie pełnić taką rolę jako nocne odbicie słońca Dadźboga. A skąd takie powiazanie? Otóż księżyc w słowiańszczyźnie podobnie jak w irańskim obszarze kulturowym w odróżnieniu od Europy południowej i zachodniej jest planetą rodzaju męskiego (Słońce nijakiego). Gdy założymy, iż na niebie panuje słońce, czyli jest władcą, to z prasłowiańskiego kъnędzь – „władca kraju”, „panujący” zatem księżyc to „syn księdza” wynika, że mamy do czynienia z synem boga słońca. Aleksander Brückner3-17 źródło nazwy widzi w polskim słowie wycharsły – „wynędzniały" bądź prasłowiańskim krъs. Daje to sposobność do łączenia znaczenia tego epitetu z księżycem, który cyklicznie niknie albo z jego bladym blaskiem w porównaniu do słońca. Mamy mieć tu zatem do czynienia z kultem lunarnym.
Chors jako bóg lunarny miał panować nad przerażającymi demonami nocnymi oraz wodnymi (zmory, rusałki i wilkołaki) przez co powodował u ludzi trwogę. Jego postać przedstawiano jako połączenie człowieka z psem bądź wilkiem z rogatą głową. Najczęściej jednak przyjmował wygląd wychudzonego człowieka. Miał też mieć równocześnie postać ludzką i zwierzęcą stąd też legendy o wilkołakach modlących się wyjąc do lśniącego księżyca. Miał być zatem w oczach ludzi bóstwem księżyca, nocy oraz ziemskich wód.
