Jarowit – Jaryło nazwa bóstwa wywodzi się od jar – jaro rozumianych jako „siła”, „surowość”, moc biorąca się z młodości. Podobieństwo konstrukcji imion Jarowita i Świętowita oraz porównywalne kompetencje wojskowe nasuwają ich bliskoznaczność z Perunem.
Ślady kultu tego bóstwa znaleziono na obszarze słowiańszczyzny połabskiej w pomorskiej Wołogoszczy oraz grodzie nadbałtyckiego plemienia Brzeżan – Obli (obecnie Havelberg w Niemczech). Echa tej postaci odnajdywane są także w białoruskim folklorze w opowieści o młodzieńcu w białej szacie na białym koniu, trzymającym w prawej ręce głowę ludzką, a w lewej kłosy zboża. Odnotowane zostały przekazy mówiące o starym Jaryle odstępującemu swoje miejsca młodemu, co wiązano z żegnaniem zimy i witaniem wiosny podobnie jak w zwyczajach z Marzanną – Moreną. Atrybuty przynależne Jarowitowi wskazują na podwójną rolę tego bóstwa tj. wojownika oraz opiekuna prac rolnych i są wyróżnikami należnymi bóstwu najwyższemu.
