Elementy przyrody nieożywionej takie jak skały czy głazy szczególnie takie o charakterystycznym kształcie również odgrywały znaczącą role w wierzeniach Słowian. Sama postać fizyczna i materia, z której były zbudowane kamienie podpowiadały ich wieczystość i potęgę czyniąc z nich obiekty sakralne. Uznawano je za skarbce mocy nadprzyrodzonych. Pełniły także role ołtarzy ofiarnych czego przykłady są w Europie dość powszechne.
Na ziemiach polskich można wskazać tu na obrządek zwany jościem (jedzeniem) polegający na składaniu w pierwszy dzień Wielkanocy resztek święconki oraz pieniędzy na głazie z naturalnymi zagłębieniami położonym w okolicach Kołbieli nad Świdrem. Skałom nadawano również imiona i wierzono w ich moc przywoływania pogody oraz leczenia szczególnie niepłodności kobiet.
Poza pojedynczymi głazami w całej Europie spotykane są także kamienne kręgi obrzędowe których tradycja budowania sięga korzeniami do epoki neolitu. Taki święty krąg pełnił rolę bariery rozdzielającej to co świeckie, zwyczajne, codzienne czy doczesne od tego co święte, ułatwiał także gromadzenie się wspólnoty w trakcie celebracji. Pamiątkami tego obyczaju są odkrycia na Łysej Górze i Ślęży.
