Łapiduch – dość dziwaczny demon stanowiący zagrożenie dla widm i duchów a nie dla żywych ludzi. Znały go ludy żyjące w rejonie Puszczy Sandomierskiej i zgodnie z ich przekazami zamieszkiwać miał pustkowia oddalone od ludzkich siedlisk a wyglądem przypominał bulwiastą istotę o długich chudych odnóżach zakonniczych pięcioma pazurzastymi paluchami. Jego ofiarami padały pokutujące dusze, które chwytał i następnie męczył aż doprowadzał je do płaczu.
Łauma – na poły zwierzęcy, porośnięty czarną sierścią, żeński demon będący władczynią bagien i moczarów odwołujący się̨ do mitologii Bałtów znany również na Suwalszczyźnie z opowieści litewskich. Mieszkać miała w najbardziej nieprzystępnych okolicach lasów a wszystkich intruzów usiłujących dotrzeć w te zakątki zabijała topiąc. Umiała także łudzić i wodzić po puszczy swe ofiary przez tak długi czas aż umierały ze zmęczenia. Czasami porzucała uroczyska i osiadała bliżej ludzkich siedlisk kryjąc się w wiekowych ruinach lub porzuconych cmentarzach, skąd nawiedzała przysiółki, aby zsyłać choroby i uprowadzać nowonarodzone dzieci. Swój okazały brzuch opasany miała mieniącym się czarownym blaskiem pasem, nazywanym przez włościan linksmine, odbierającym rozum tym którzy go ujrzeli. Nieszczęśnicy uwiedzeni wizją bogactwa podążali za stworem do jego schronienia, gdzie wszelkich słuch po nich ginął na wsze czasy. Ludowe nazwanie tęczy „pas Łaummy” wywodzi się od nazwy tegoż urokliwego acz przeklętego pasa noszonego przez demona.
Łełeki – to szczep leśnych niziołków żyjących pomiędzy korzeniami wiekowych drzew w norkach będących równocześnie skrytkami dla bogactw wydobytych przez nie z ziemi. Można ponoć było je czasami dostrzec przesiadujące na leśnym mchu w leśnej głuszy, gdy to przesypywały garściami całe kopy srebrnych i złotych pieniędzy, śmiejąc się donośnie przy tym. Ci których skusiła pazerność i usiłowali coś uszczknąć dla siebie ze skarbów zgromadzonych przez stworki czekał srogi zawód, albowiem strzegły ich pilnie. Jednak łełeki umiały dzielić się cennymi monetami, ale tylko z ludźmi poczciwymi, prawymi i darzonymi przez nie poważaniem. Na wartościowe podarki liczyć mogli także leśni wędrowcy o czystym charakterze, stworki pilnowały również ich spokoju podczas odpoczynku, broniły przed drapieżnikami oraz wskazywały najwygodniejsze ścieżki.
Łojma – znany w śród ludów Białorusi oraz Rusi przedziwny i otoczony poważaniem stwór podobny do chudej baby. Uważnie wypatrywano jej gdyż biegając bez celu po polach i podśpiewując w obcej mowie smętne pieśni, wieszczyła los czekający w najbliższym roku cały kraj. Gdy obierała zieloną barwę oznaczało to wielki urodzaj, kolor czerwony zapowiadał straszną wojnę a czarny wróżył zarazę.
Łozownik – demon o pochodzeniu białoruskim którego domem były podmokłe lasy oraz trzęsawiska, podobny do staruszka o tycim wzroście i gorejących oczach noszącego za durze ubrania. Ukrycia swe budował na obrzeżach wód, pośród łozin, czyli zarośli wierzbowych. Do wnętrza tych kryjówek można było dostać się wyłącznie przez otwór w dachu, gdyż były one pozbawione okien oraz drzwi. Nawet jeśli udało się komuś je dojrzeć i usiłował dojść do nich to kończyło się to niepowodzeniem, ponieważ chatka sama potrafiła czmychnąć w bezpieczne miejsce. Stworki jak tylko mogły stroniły od ludzkiego towarzystwa uwielbiając przebywanie we własnym gronie. Niekiedy jednak i ich dopadało znudzenie, wówczas stroiły sobie psoty z chodzących po mokradłach chłopów bądź wspierały w puszczy smolarzom w pracy.
