Haiłki – Gaiłki – demony wodne o słowiańskim rodowodzie żyjące w jeziorach i rzekach. Ich występowanie niekiedy dawało się zaobserwować przed gwałtownym pogorszeniem pogody, które to swą obecnością zapowiadały. Przypuszczalnie, obserwacje bytności tych stworów głównie na początku wiosny w czasie gwałtownych zjawisk atmosferycznych było związane z wzmożoną aktywnością godową demonów przypadającą na tą porę roku. Jest to okres burz oraz nawałnic i to wówczas pierwszym uderzeniom piorunów towarzyszył budzący w ludziach trwogę przenikliwy krzyk zlewający się następnie z narastającą kakofonią dźwięków zawieruchy szalejącej nad wodami.
Hapun – wschodniosłowiański demon powietrzny opisywany jako pobrużdżony dziad z niezwykle długą siwą brodą ubrany w poniszczoną, dziurawą kapotę, dzierżący ogromny sak, krążący nad ziemią pilnie wypatrujący dokazujących dzieci. Jego celem były te niesforne, szwendające się bez dozoru poza domem. Gdy je dostrzegał bezgłośnie podlatywał i chwytał je do wora. Ofiary unosił do swego posępnego domostwa znajdującego się na bagnach w leśnych zakątkach budzących lęk. Spotykały tam pochwyconego nicponia codzienne udręki w postaci bicia pokrzywami oraz zmuszanie do jedzenia wstrętnej mamałygi. Dzieci takie dorastające w ciągłej udręce z biegiem czasu same stawały się harpunami przejmując rolę następnego pokolenia prześladowców.
Harcuki – demony bytujące w wysokich górach o ptasio podobnych postaciach z ludzkimi nader paskudnymi twarzami. Razem z nadciagającymi ciężkimi, ołowianymi chmurami zwiastującymi nawałnice pojawiały się na nizinach. Stad też wśród ludzi narodziła się wiara, iż stwory są sprawcami oberwania chmur i wichrów. Przekonanie to jednak nie odpowiadało rzeczywistości, demony te jednak mogły machając swymi ogromnymi skrzydłami wzniecać powietrzne wiry oraz silne powiewy wiatru. Przesiąknięte wrogością do lasów oraz do wszelkich istot w nich żyjących wyrywały i łamały niczym zapałki drzewa w nich rosnące. Jedną z ich ulubionych igraszek było dosiadanie i galopowanie na koniach pasących się na łąkach. Zabawy te były nadzwyczaj męczące dla ujeżdżanych koni i stąd też strach tych zwierząt czujących nadejście demonów przed grzmotami i burzami.
Hermus – kaszubski demon, bardzo groźny, spotykany na łąkach i lasach mamiący do siebie najróżniejsze jadowite i kąsające stworzenia takie jak żmije, szerszenie czy osy. Zwierzęta te uzyskiwały u niego w truciznę, którą następnie wykorzystywały by porażać nią inne istoty. Demon potrafił także infekować jadem wybrane rośliny i grzyby tak aby stawały się niebezpieczne dla ludzi oraz zwierząt. Stwór ten szczególnie niebezpieczny był dla wszelkiej maści opojów, którzy pili trunek przez niego skażony. Napitek taki stawała się przyczyną wielkich boleści prowadzących niekiedy nawet do zgonu. Próba ubicia maszkary bywała zazwyczaj mało skuteczna, zagrożony wzywał mrowie jadowitych poddanych którzy gromadnie napadały pijaka doprowadzając go do śmierci w męczarniach.
Homen – to przerażający korowód zjaw przemieszczający się po krainach ogarniętych zarazą. Przed jego pochodem niebyło możliwości ucieczki, nawet ci którym się wydawało, że są wstanie umknąć w ustronne miejsca wolne od moru w końcu napotykali go na swej drodze. Orszak ten pląsając i śpiewając wędrował tuż za postępującą plagą na czarnym wozie a składał się z duchów ofiar uśmierconych przez morowe powietrze. Tam, gdzie dotarł ludzie oraz zwierzęta marli, strawa psuła się a przedmioty uszkadzały się i rozpadały w proch.
