Krzemień pasiasty bywa nazywany polskim diamentem, jest to odmiana krzemienia wyróżniająca się koncentrycznymi mniej lub bardziej regularnym rozłożeniem jasnych oraz ciemnych pasm i warstw nierzadko o bardzo interesującym a także dekoracyjnym rysunku, podobnym do wzburzonej wody.

Krzesany jeden o drugi miota iskry. Jego budulcem jest opal i chalcedon. Ma twardość w skali Mohsa od 6,5 do 7.
Na świecie jednym znanym obszarem jego występowania jest Polska, głównie w rejonie okolic Krzemionek Opatowskich oraz w północno-wschodniego obrzeża Gór Świętokrzyskich. Niekiedy spotykany jest także w skałach górno-jurajskich, pozostałej części obrzeża Gór Świętokrzyskich.
Krzemień pasiasty posiada trzy najważniejsze cechy kamienia jubilerskiego tj. rzadkość występowania, dekoracyjność i odpowiednią twardość.
Krzemień pasiasty cztery tysiące lat temu służył do wyrobu narzędzi i siekier a dziś dzięki staraniom podjętym w latach siedemdziesiątych XX wieku przez artystę Cezarego Łutowicza, który wprowadził ten kamień do jubilerstwa, wykorzystywany jest jako element biżuterii.

