Kocie oko znane także jako cymofan, cymofanit lub orientalne kocie oko, ma barwę zielonkawożółtą bądź żółtą, często z zimnym, szarawym odcieniem, sporadycznie zdarzają się okazy niebieskie.

Ma szklisty, tłusty odblask, jest nieprzeświecający (w wyniku licznych wewnętrznych igiełkowych inkluzji w postaci wrostków i kanalików – czym liczniejszych tym bardziej uwidaczniających efekt „kociego oka”), jego twardość wynosi 8,5 w skali Mohsa a gęstość 3,50 - 3,84 g/cm3.
Cymofan charakteryzuje się srebrzystobiałą smuga światła, zmieniającą swe położenie w trakcie obracania oszlifowanego kamienia. Zjawisko to jest wynikiem występowania w tych kamieniach niewielkich, równoległych kanalików wypełnionych powietrzem. Czasami gdy kanaliki te krzyżują się, powstaje wówczas efekt w postaci czteroramiennej gwiazdy towarzyszący zjawisku asteryzmu. Nazwa kamieni bierze się od właściwego kociemu oku opisanego efektu świetlnego, podobnego do wąskiej źrenicy kociego oka oraz jego zielonej barwy. Stosowana powinna być wyłącznie w odniesieniu do chryzoberyli. Wszystkie inne kamienie cechujące się podobnym efektem świetlnym, należy zaopatrywać w dodatkowe określenia, np. kwarcowe kocie oko. Określenie cymofan pochodzi od greckich słów „kyma” – fala oraz „fainio” – pokazuję (w nawiązaniu do zjawiska falistego odblasku). Do określenia cymofanu można niekiedy spotkać się także z nazwami takimi jak kocie oko wschodnie, indyjskie, cejlońskie, lub wschodni chryzolit.
Kamienie wyróżniające się efektem kociego oka, cięte są zazwyczaj w formy kaboszonów. Kryształy cymofanu występują w przyrodzie bardzo rzadko i ich cena uzależniona jest m.in. od intensywności efektu „kociego oka”, nasycenia barwą i transparentności. Największy znaleziony kryształ cymofanu posiadał masę 475 karatów.

