www.srebrnykruk.pl

strzalka

Nitowanie


Nitowanie polega na trwałym połączeniu kilku części za pomocą odpowiednio uformowanego miękkiego kawałka metalu takiego jak srebro, miedź, mosiądz, aluminium czy stal. Jest to jedna z najstarszych metod łączenia elementów dość często wykorzystywane przy wyrobie przedmiotów dekoracyjnych. Stosuje się dwa podstawowe sposoby nitowania; nieruchome do łączenia przeróżnych metalowych konstrukcji i wyrobów jubilerskich oraz ruchome do połączeń takich jak zawiasy czy przeguby5-7.

Zdjęcie nr 5-12
Zdjęcie nr 5-12. Dociskacz.

Nity zbudowane są z trzonu nitu tj. krótkiego pręta zakończonego fabrycznie wykonanym występem – łbem nitu o większej średnicy. Drugi łeb zamykający kształtowany jest w czasie zabiegu łączenia. Proces połączenia nitowanego polega na wywierceniu lub przebiciu otworów w łączonych elementach. Następnie umieszczany jest w nich nit, który jest zamykany przez wykonanie drugiego łba nazywanego zakuwką. Nity powinny ciasno pasować do otworów, ale nie powinno się ich wbijać. Najpowszechniej spotykane są nity o łbach półkolistych lub płaskich – wpuszczonych.

Zdjęcie nr 5-13
Zdjęcie nr 5-13. Nagłówniak.

Długość nitu powinna być sumą grubości nitowanych części oraz wystającego fragmentu trzonu nitu koniecznego do uformowania łba zamykającego. Długość wystającego trzonu nitu dla łba płaskiego, wpuszczonego należy przyjąć jako 0,5 średnicy tegoż trzonu. Natomiast dla łba kulistego jako 1,5 średnicy trzonu. Wystająca część nitu dla udogodnienia jego wsuwania w twór powinna być nieco stożkowa. Średnice trzonu nitu dobiera się tak by stanowiła ona dwukrotność najmniejszej grubości z łączonych części.

W operacji nitowania wykorzystuje się specjalne narzędzia takie jak dociskacz, nagłówniak inaczej zwany zakuwnikiem oraz zwykły młotek ślusarski a do nitów o łbie półkolistym przydatna będzie także podsadzka.

Na proces nitowania składa się szereg czynności takich jak te niżej opisane.

Za pomocą tych samych narzędzi można formować od razu nity cienkie nadając im żądany kształt.

Rysunek nr 5-36
Rysunek nr 5-36. Nitowanie; a – dociskanie nitowanych blach,
B – spęcznianie łba nitu, C – kształtowanie łba nagłówniakiem.
Rysunek nr 5-37
Rysunek nr 5-37. Nitowanie jeden łeb kryty drugi półkulisty.
Rysunek nr 5-38
Rysunek nr 5-38. Nitowanie dwa łby półkuliste.

Gdy wykonuje się nitowanie ruchome w celu zapewnienia minimalnego luzu można między łączone elementy włożyć przed nitowaniem kawałek papieru.

Złącza nitowane charakteryzują się m.in. tym, iż mają stosunkowo niską temperaturę procesu technologicznego i nie występują w nich naprężenia własne. Umożliwia to łączenie różnych materiałów. Jest to jednak metoda pracochłonna i osłabiająca łączone części przez wykonywanie otworów.



5-7Wykonując nitowanie ruchome w połączeniach takich jak zawiasy czy przeguby, zachowuje się niewielki luz pomiędzy nitem i otworem.